Preek 16 juli over Lucas 5:1-11 (roeping vissers)

Na de kerkdienst van 16 juli, vroegen veel mensen mij of de preek van vanmorgen op de website geplaatst mag worden, omdat hij mensen aansprak.

groet, Hubertien

Lees hieronder de preek van 16 juli 2017 over Lucas 5:1-11

Gemeente van onze Heer Jezus Christus,

Televisie programma’s als ‘Ik vertrek’ zijn heel populair. Nederlanders die hier alles achter laten en emigreren naar het buitenland om daar een nieuw leven op te bouwen.
Niet zozeer de gepensioneerden, maar juist zij die daar aan het werk gaan, een camping beginnen, een bed and breakfast, een timmerbedrijf etc. Het programma laat zien dat een dergelijke weg echt niet altijd over rozen gaat….je belandt soms in een immense puinhoop wat je huis moet worden, waar begin je en dan de pech waar je tegenaan kan lopen…. Het is maar goed dat ze niet alleen de zonzijde van een dergelijk avontuur laten zien, de werkelijkheid is meestal weerbarstiger.
Het laat in elk geval zien dat het een proces is, de meeste mensen zijn echt niet over één nacht ijs gegaan, hebben voors en tegens tegen elkaar afgewogen, gekeken of het haalbaar is… je laat immers alles achter, je huis, werk, familie, vrienden….

Ook in bladen lees je regelmatig verhalen van mensen die vaak na een ingrijpende gebeurtenis in hun leven komen tot andere keuzes, hun baan opzeggen en voor zichzelf beginnen bijvoorbeeld, of stoppen met werken/minder werken om zo meer rust te creëren in hun gezin, of inderdaad emigreren…..

Zij gooien het over een andere boeg, zeg maar, daar is soms veel moed voor nodig. Ook in de kerk (en laten we ons goed realiseren, we zijn bepaald de enige kerk niet….!) hebben we al jaren te maken met veranderingen en we zijn er nog niet…. Van samenwerking tussen twee wijken zijn we inmiddels één gemeente geworden.
In de komende tijd zouden we er aan kunnen werken om niet meer steeds te spreken in termen als Salvator en Kandelaar en is het goed om cultuurverschillen tussen de beide voormalige gemeenten te accepteren en samen verder te bouwen.
Vanaf volgend jaar zomer zijn alle diensten voortaan gemeenschappelijk, voor de één iets om naar uit te kijken voor de ander hoeft dat niet…..en dan hebben we het nog niet over een plek waar we samen gaan kerken in de toekomst…
Er is inderdaad moed voor nodig, veel moed soms, maar, leert Jezus ons vandaag, er mag ook hoop en vertrouwen zijn.
Verder leert Jezus ons visser van mensen te zijn, te worden en te blijven.

Die moed is Simon en zijn vrienden in de schoenen gezakt…heel de nacht hebben ze hard gewerkt, maar niets, helemaal niets gevangen….en geen vangst is geen inkomsten. Ze zijn bezig om de netten te spoelen, toch al geen fijn karweitje en zeker omdat er geen vis in zat…
Jezus geeft onderricht en wordt bijna onder de voet gelopen, het bootje van Simon dient als preekstoel…..Hij kan de scharen zien en zijn stemgeluid draagt verder.
Wat Jezus verteld heeft aan de schare vertelt Lucas niet, maar wat zou het anders geweest kunnen zijn als wat we lezen in Lucas 4, dè boodschap van Gods onvoorwaardelijke liefde en zijn partijdige keuze voor armen, gebrokene, gevangenen…..de mensen zijn gezien, gekend en geliefd.

Vaar naar diep water en gooi jullie netten uit, zegt Jezus na zijn toespraak… vissen doe je ’s nachts in opdiep water, nu is het dag en wordt ze gevraagd naar diep water te varen….een typisch geval van de beste stuurlui staan aan wal….?

Er is moed voor nodig om dat net uit te werpen….daarna moet je ze immers weer uitspoelen!
Ze doen het en het resultaat is ongelooflijk, bizar haast, niet te tillen zo vol vis, zo veel overvloed.
Simon schrikt ervan, ‘ga weg van mij, want ik ben een zondig mens’.
Dat woord zondig is een besmet woord voor ons geworden omdat het heel lang zo moralistisch en wettisch is opgevat alsof het alleen maar gaat over de slechte, onaardige, lelijke dingen die wij doen…de andere kant van mensen werd nauwelijks benoemd, namelijk dat ze ook veel goede dingen doen, aardig zijn, er zijn voor een ander….
Gelukkig zegt Jezus meteen, ‘wees niet bang’, leef niet uit de kramp dat het allemaal goed en perfect moet zijn, dat we onszelf helemaal waar moeten maken, de lat tot het plafond of nog hoger….maar leef in het vertrouwen dat God je aanvaardt zoals je bent. En in de hele bijbel zien we ook dat Jezus gewone mensen roept, mensen zoals u en ik en soms denk je wellicht stiekem had God niet beter een andere, betere gelovige kunnen zoeken dan deze twijfelaar….nee juist niet, iedereen hoort erbij, iedereen is welkom, iedereen heeft gaven en talenten en is bruikbaar om mensen op te vangen, er voor mensen te zijn. Iedereen is dus ook in de gemeente bruikbaar, de één heeft die talenten, de ander weer andere maar samen vormen wij een veelkleurig boeket bloemen, het zou pas saai zijn als we allemaal hetzelfde zouden zijn.

In de christelijke symboliek verwijst het schip/scheepje vanouds naar de kerk – al doordenkend, zijn die twee schepen, de Kandelaar en de Salvator…..kerken die elkaar nodig hebben? Het andere schip wordt er immers bijgehaald om samen de netten binnen te halen…ze hebben elkaar nodig en samen redden ze het en halen ze de vis binnen. Zo mogen wij ook vertrouwen hebben dat we het samen redden, we staan immers niet alleen, de grote visser Jezus Christus spreekt zelf ons moed in.
En Hij vraagt de discipelen en in hen ook wij ‘visser van mensen’ te worden.

Dat is geen evangelisatie, zieltjes winnen, maar mensen opvangen die angstig zijn, zich buitengesloten voelen, de zondebok zijn, eenzaam, alleen, ziek en noem maar op.
De kwaliteiten die je nodig hebt om visser te zijn èn visser van mensen te zijn komen aardig overeen, geduld heb je nodig, volharding, moed, waakzaamheid en kennis van de visgronden, kennis van het geloof zullen we maar zeggen en dat is geen kennis in de vorm van leerstellingen, maar de basisprincipes, wij geloven in God schepper van hemel en aarde, ons is een nieuwe Toekomst beloofd, in Jezus zijn Zoon die stierf aan het kruis om zo de weg naar God toe vrij te maken, die opstond uit de dood en voor onderweg naar dat Rijk is er de Heilige Geest, de Trooster, die ons kracht, moed en inspiratie geeft.

Bij mensen opvangen, opvissen is het goed om naar dieper water te gaan, blijf niet in de oppervlakkigheid hangen, koetjes en kalfjes, maar verplaats je in de ander, in de nood van de ander, luister tussen de regels door naar wat hij of zij te zeggen heeft….
Vertel ze dat ze geliefde mensenkinderen zijn omdat er een God is voor wie alle mensen kostbaar en belangrijk zijn en Hij vraagt van ons, dat uit te stralen, uit te dragen, de handen uit de mouwen te steken.
Want er is werk/oogst genoeg, alleen te weinig arbeiders, mensen die actief in het pastoraat willen zijn bijvoorbeeld….

God heeft daarbij geen andere handen dan mensenhanden, wij moeten het met elkaar doen, dàt is gemeente zijn, mensen opvangen….dus ondanks alle veranderingen waar we voor staan, we kunnen niet alleen binnenkerkelijk bezig zijn maar moeten de wereld om ons heen niet vergeten.

En als wij mensen opvangen kan het zijn dat die op een gegeven moment ook in staat zijn om mensen op te vangen en zo ontstaat gemeentegroei…waarbij je zeker niet alleen naar de kerkdienst moet kijken, gemeente zijn is ook door de weeks.

Er is zoveel op te vangen dat onze netten overvol kunnen komen te zitten, soms te vol…dan gaan we te diep, we kunnen niet de hele wereld redden, dan moeten we even of wat langer afstand nemen, onze grenzen in de gaten houden, de stilte zoeken, God zoeken….maar het werk gaat door, door anderen, soms zie je er helemaal niets van, lijkt de kerk, de gemeente meer dood dan levend, soms verlies je de moed en vraag je je af wat het moet gaan worden met die gemeente, met die eenheid, met die protestantse kerk in Arnhem en noem maar op, maar vergeet niet, God laat niet varen het werk wat zijn hand eens begon. Hij laat ons niet los en Hij laat zijn kerk niet los.

En het evangelie schrijft wel dat Simon en zijn makkers in één keer hun netten in de steek lieten en Jezus achter na gingen, Marcus gebruikt daarbij zelfs het woordje terstond, maar in werkelijkheid kan het haast niet anders dan een proces zijn geweest. Zoals het besluit om te gaan emigreren een proces is, zoals anders keuzes in je leven maken niet van vandaag op morgen gaan…
Een proces, van geraakt worden, van moed en kracht om andere wegen te gaan, tegen de stroom in te roeien soms….en dan uiteindelijk gaan de discipelen, achter Jezus aan.
Zo gaat het in de gemeente ook, veranderingen kosten tijd en energie, het is een proces, soms zakt de moed je in de schoenen, soms zie je het even niet meer zitten of dreig je wellicht zelfs af te haken.
Laten we er dan voor elkaar zijn, elkaar opvangen, opvissen en laten we vooral niet vergeten dat God niet laat varen het werk wat zijn hand eens begon. Hij laat ons niet los, nu niet en nooit niet.

Of samengevat met de woorden van lied 975, wat we zo zingen:
‘Jezus roept hier mensen samen
die in woord, gebed en lied
Gods aanwezigheid beamen,
geen belofte gaat teniet.
Prijs nu God, die goed en trouw is,
prijs de Zoon die mensen kent,
prijs de Geest die als de Trooster
zich naar ons heeft toegewend.’

Amen.