Op zaterdagmorgen 26 september vertrokken Corrie Boonstra en ondergetekende naar het verre Zwickau-Planitz. Na een voorspoedige reis (zonder files!) arriveerden we halverwege de middag op de Schlossberg, waar we in de tuin van ds. Michael en zijn vrouw Andrea Schünke gastvrij werden ontvangen met ‘Kaffee und Kuchen’ (koffie en zelfgebakken taart). Daarna vertrok Corrie naar haar gastadres, ikzelf was bij mijn collega te gast.
We maakten een mooie wandeling langs de randen van de stad en door park en kerkhof van de Schlossberg, waar we ook een bezoek brachten aan het graf van Helmut Lange, die als voorzitter van de kerkenraad jarenlang veel voor onze ‘Partnerschaft’ heeft betekend. Later bleek dat ook Corrie met haar gastgevers daar die middag was geweest.
In de avond was er gelegenheid elkaar (nog) wat beter te leren kennen en meer te horen over het reilen en zeilen van onze beide gemeenten. In het afgelopen jaar is de gemeente van Planitz opgegaan in een nog groter geheel van stadsdelen en dorpen in en rond Zwickau. Er is een nieuwe kerkenraad gekozen waarin elke ‘deelgemeente’ één of meer vertegenwoordigers heeft. Overigens behoudt elke gemeente ook een zekere mate van zelfstandigheid, met een eigen locatieraad.
Aan het begin van de herfst wordt in Duitsland ‘Erntedankfest’ (Oogstdankfeest) gevierd. Gemeenteleden brengen dan bloemen, fruit of groenten uit eigen tuin naar de kerk, maar bv. ook pakken koffie of pasta, zonnebloemolie, waspoeder of wat men ook maar kan of wil missen, waarmee de kerk prachtig wordt versierd. Na afloop van de dienst worden de producten dan gedoneerd aan een centrum voor daklozen, een buurthuis of een andere passende bestemming.
De kerkdienst zelf was bijzonder feestelijk met koor, kinderkoor én een soliste die met combo enkele lofzangen zong. Ik mocht de preek houden en samen met Corrie een Grusswort uitspreken. Corrie deed haar deel in het Nederlands, maar vertaling (Pinksteren is van oorsprong ook een oogstfeest…) bleek niet nodig!
In mijn deel van het toespraakje heb ik verteld dat we 7 uur lang in de auto naar Planitz waren gereisd en dat we de volgende dag een even zo lange reis terug zouden maken. Eigenlijk waanzin en toch vinden we dat de moeite waard! Waarom? Omdat we 40 jaar geleden ontdekt hebben dat de grenzen tussen communisme en het westen overbrugd konden worden en omdat we – met bij velen de oorlogstijd nog vers in het geheugen – ontdekten dat we over grenzen heen vrienden konden zijn, broeders en zusters met een gedeeld geloof. De banden die toen gesmeed zijn, hebben zich in de loop van de jaren verbreed en verdiept. Hoewel het nu moeilijker wordt hopen we toch dat we die op de één of andere wijze nog in stand kunnen houden. Onze woorden werden met luid applaus begroet.
In de middag waren we in het mooie kerkje van Rottmannsdorf en vierden ook daar het feest mee. In de avond waren gemeenteleden uitgenodigd voor een gezamenlijke maaltijd met ons in het Gemeindehaus en met elkaar in gesprek te gaan. Ook daar hebben we uitvoerig over ons partnerschap gesproken. We beseffen dat grote reizen over en weer in de toekomst niet meer mogelijk zullen zijn, maar onze geplande Freizeit/Rüstzeit in Bad Endbach (6-9 mei 2027) gaat zeker door! Het zal wel de laatste zijn…
Als thema hebben we ‘het gebed’ geopperd; we zullen dat gezamenlijk voorbereiden. Ook werden we enthousiast over het idee om over en weer in onze kerkbladen kleine ‘portretjes’ van gemeenteleden te publiceren, om ook voor mensen die niet meedoen aan onze ontmoetingen letterlijk ‘gezicht’ te geven aan het partnerschap.
Al met al was het een zeer vruchtbare reis, waar wij, maar ook de mensen in Planitz met dankbaarheid en vreugde op terugzien. En niet alleen dat: we kijken nu al uit naar onze ontmoeting in het Hemelvaartsweekend van komend jaar!
Pierre Eijgenraam