Groene gedachte van de week: ‘De stilte der natuur’

Ondanks de nieuwe coronalockdown mag Kerstfeest ons toch een blij gevoel geven. Nu het openbare leven stilligt en de kerkdiensten weer online gaan, valt des te meer op hoe het Kerstevangelie zelf iets verstilds heeft. Het feestelijke van Kerst is zacht en intiem. Kerst is geen feest van drukte, overdaad en grootschaligheid. In een stille uithoek van het Romeinse Rijk wordt Christus, in ontroerende eenvoud, geboren te midden van dieren. Arme herders die onder de sterrenhemel de wacht houden in het veld, komen hem eer bewijzen.

Dit brengt ons bij de groene gedachte van deze week. Wat kan het fijn zijn om, daarbij aansluitend, met kerst de natuur in te gaan. Al wandelend de kou op je gezicht voelen en jezelf deel laten zijn van de natuur in winterstilte. Het lijnenspel van de takken van de kale bomen opmerken, of de vlucht van een troep ganzen in V-vorm. Of je op een onbewolkte avond in de vrieskou verwonderen over de twinkelende sterrenhemel. In eenvoud genieten van Gods schepping: daar kan een mens in elk seizoen, ook ‘s winters, van opademen.

Iemand uit onze werkgroep moest denken aan een dichtregel van Henriëtte Roland Holst-van der Schalk (1869-1952): ‘De stilte der natuur heeft veel geluiden’. Het gedicht komt uit de dichtbundel ‘De nieuwe geboort’ en is ook te vinden op internet. De titel van de bundel doet denken aan kerst. En het gedicht zelf nodigt ons uit om ons op te laden in de stilte van de natuur.

Werkgroep Duurzaamheid